Olav Sletto-selskapet har sidan 2016 arbeidd med transkribering, dvs. avskrift av, skanning og lagring av brev og anna i Sletto-arkivet i Hol kommune.  Målet er å dele dette arkivstoffet elektronisk, slik at kjeldene er lett tilgjengeleg for forskning og undervisning, og for den litterært interesserte ålmenta. Slettos 28 taletemaer er ferdig – og publisert som lydfil her.  Mange brev frå ulike forfattarkolleger og andre er skrive av og skanna, og brevvekslinga mellom Olav og kona, Karin Bryde, g. Sletto, fram til 1918 er klar. No deler vi dette interessante stoffet med andre.

I åra 1910-1917 gjorde Olav Sletto 70 talerferder, dvs. han reiste rundt for Noregs Ungdomslag og held taler i heile Sør-Norge om litterære, filosofiske og andre tema i tida. Sletto var kjent som ein stortalar og samla ofte masse folk på møta sine.  Medan han var på taleferdene skreiv ektefellene brev til kvarandre.  Breva gir eit unikt innblikk i liv og samliv i Sletto-heimen og livet på ferdafot.

Eva Almhjell har transkribert brevvekslinga mellom Olav og Karin Sletto fram til 1918. Breva er underlag for det ho kallar brevartiklar frå kvar einskild taleferd.

Artikkel nummer 1 er frå ei taleferd i Agder seinvinteren 1911.  Den syner beilaren Olav Sletto, med kroppen i Agder, men med heile sin hug hjå henne han beila til, skipsreiardottera Karin Bryde i Sandefjord.

I artikkel nummer 2 er vi på taleferd i Numedal etter den hemmelege vigsla i Drammen 27.7.1911, og vi følgjer dei nygifte som særbuarar anno 1911 fram til dei flyt saman i september 1911, fyrst på hotell i Kristiania, så på bryllupsreise/studieferd i København.

Medan det indre livet er tema i dei to fyrste artiklane, trer den uforliknelege forteljaren Olav Sletto meir fram i seinare artiklar. Kvar artikkel er – kvar for seg – fragment, men les ein dei i samanheng, vil dei gi eit både heilare og meir samansett bilde av Olav Slettos liv og dikting enn det som til no har vore kjent.  Breva gir slik sett eit unikt inntak til å forstå den unge Sletto, mannen og diktinga, fram til han fekk fast post ved Buskerud folkehøgskule på Fiskum i 1917.

Men Olav Sletto har eit kall – det er forfattar han er. Kallet forpliktar framfor alt anna.

Det er å merke seg at Olav Sletto sjølv rydda  i papira sine før han døydde i 1963. Det han ville skulle kunne falle i framande hender, er med i arkivet. Resten har han sjølv sørga for å fjerne for all tid. Dei breva vi byggjer på her er altså godkjent av forfattaren sjølv.

Attendemeldingar frå deg som les kan sendast eva.almhjell@gmail.com

Agder – OS taleferd april-mai 1911 – 23.5.18      Beilaren Olav Sletto